- Met Weg naar Succes vind je sneller de baan die echt bij je past! - Bent u werkgever? Klik dan hier

Eenvoud versus Uitdaging

reykjavik_chess_spassky_918130_h

Deze week kreeg ik een leuk bericht van een organisatie, naar aanleiding van mijn sollicitatie op hun vacature. Men zag wat in mij als toekomstig werknemer, daar kwam het op neer. Helaas ketste het op zeker ogenblik toch af. Men voorzag dat ik me in deze functie wellicht zou gaan vervelen.

Als je zoiets hoort dan komt het in eerste instantie over als een compliment. Maar ergens zit het niet lekker. Ondertussen heb ik namelijk al anderhalf jaar geen werk meer. Betaald werk, bedoel ik dan. Want ik onderneem wel van alles om…. me niet te vervelen. En om mezelf nuttig te maken. Nou, dat zou ik daar ook kunnen doen.

En daarbij: wat is objectief bekeken nou de beste uitdagingsgraad? Tachtig procent comfortzone en 20 procent groeiruimte? Ik weet het niet. Een buurman vertelde me vandaag dat ‘onderprikkeling’ evenzeer als ‘overvraging’ ook tot stress kan leiden. Dat wist ik eigenlijk al.

Laatst kreeg ik echter een artikel onder ogen, getiteld ‘Zooiloos leven’ (NRC 6 juli 2017, Jolanda van de Beld), waarin werd beweerd en onderbouwd dat ‘eenvoudig leven’ mensen gelukkiger maakt. Tot een bepaalde grens blijkt bijvoorbeeld dat minder spullen, minder geld en minder (digitale) contacten het leven veraangenaamd.

Als ik vrijwilligerswerk doe op de moestuin van een plaatselijk biologisch bedrijf dan verveel ik me eigenlijk geen moment, ondanks de relatieve eenvoud van de werkzaamheden. Met ingewikkelde casussen, beleidsvraagstukken en andersoortige uitdagingen hoef ik me ook niet te vervelen, weet ik uit ervaring. Toch ligt het ene en andere type werkzaamheden mijlenver uit elkaar.

Het werken op de tuin is aardend, lekker buiten en in de natuur. Het geeft ruimte om na te denken, voelt gezond aan en geeft een gevoel van nut en voldoening. De onderlinge sfeer is relaxed en dat ik het werk vrijwillig doe draagt bij aan mijn werkplezier. Ik help op de momenten dat het mij ook uitkomt.

Het werken in een omgeving waarin je grenzen uitgedaagd worden kan ook voldoening geven. Als je met elkaar een goede noot gekraakt hebt. Als de neuzen in dezelfde richting gekomen zijn. Of wanneer je iets van de grond gekregen hebt waar je lang in geïnvesteerd hebt. Maar zo’n lange investering vergt dikwijls ook zijn tol. Omdat een deel van de investering van je eigen energie afgaat. En je er ‘s nachts ook wel eens van wakker ligt.

Soms denk ik daarom: doe mij een baan die lekker in mijn comfort ligt. Gewoon een fijne plek met gelijkgestemde collega’s. Waar je prima in staat bent te doen wat je doet. Een plek waar wel gewerkt wordt, maar zonder al die stress. Een plek waar balans en eenvoud heerst. Waar je voldoende verdient om prettig van te leven en waaraan je voldoende energie overhoudt. Nou, alleen al de gedachte al… Heerlijk!

Dan is het dus wel even zuur als je afgewezen wordt voor een baan op zo’n plek omdat je CV suggereert dat je je daar wellicht gaat vervelen. De andere kant is: misschien zit er wel een kern van waarheid in. Aan langdurige onderprikkeling moet ik ook beslist niet denken!

[Foto: Kryten]

Waardeer dit blogbericht:
Spannende stap.
Planning